Ashraf Gill – Lakhan kohan guzarke dharti

ਲੱਖਾਂ ਕੋਹ ਗੁਜ਼ਰਕੇ ਧਰਤੀ

ਲੱਖਾਂ ਕੋਹ ਗੁਜ਼ਰਕੇ ਧਰਤੀ ।
ਆਈ ਸੜਕੇ ਠਰਕੇ ਧਰਤੀ ।

ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵੀ ਕਹਿਨਾਂ ਐਂ,
ਪਰ ਰਹਿੰਦੀ ਤੈਥੋਂ ਡਰਕੇ ਧਰਤੀ।

ਜਦ ਦੀ ਜੰਮੀ, ਮੈਂ ਨਈਂ ਸੁਣਿਆਂ,
ਸੁੱਤੀ ਨੀਂਦਰ ਭਰਕੇ ਧਰਤੀ।

ਨਸਦੇ ਹਫ਼ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਕਾਰਣ,
ਹਰਦਮ ਹਰਪਲ਼ ਘਰਕੇ ਧਰਤੀ।

ਟੁੱਟੀ ਐ ਅਸਮਾਨੋਂ, ਜਾਂ ਫ਼ਿਰ
ਆਈ ਜਲ ‘ਚੋਂ ਤਰਕੇ ਧਰਤੀ ।

ਵੱਢਣ, ਟੁੱਕਣ ਇਸਨੂੰ ਲੋਕੀ,
ਸਮਝਣ ! ਸਾਥੋਂ ਯਰਕੇ ਧਰਤੀ ।

ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰੱਖਣ ਦੇ ਲਈ,
ਜੀਂਦੀ ਐ ਮਰ ਮਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ।

ਕੀਹ ਲੱਭਾ ਐ ਲੋਕਾਂ ਮੁਲਕਾਂ,
ਵਰਕੇ ਵਰਕੇ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ?

ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਟਿਕਾਵਣ ਆਈ,
ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਤੇ ਧਰਕੇ ਧਰਤੀ ।

ਤੇਰੇ ਉੱਡਣ ਖ਼ਾਤਰ ਬੈਠੀ,
ਅਪਣੇ ਖੰਭ ਕਤਰਕੇ ਧਰਤੀ ।

ਸਭ ਨੂੰ ਸੈਰ ਕਰਾਂਦੀ ਫਿਰਦੀ,
ਅਪਣੀ ਹਿੱਕੇ ਧਰਕੇ ਧਰਤੀ ।

ਮੋਈ ਹੁੰਦੀ ਜੀਂਦੀ ਜਾਪੇ,
ਫੁੱਲੀਂ ਖ਼ੁਸ਼ਬੋ ਭਰਕੇ ਧਰਤੀ ।

ਲੋਕੀ ਇਸਨੂੰ ਖਿਚਦੇ ਧੂੰਹਦੇ,
ਪੋਟਾ ਵੀ ਨਾ ਸਰਕੇ ਧਰਤੀ ।

‘ਅਸ਼ਰਫ਼’ ਹੜ੍ਹ ਆ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਜਦ,
ਰੋਵੇ ਹੰਝੂ ਭਰਕੇ ਧਰਤੀ ।