Omkar Sood

ਸੱਚ ਦੀ ਪੌੜੀ ਦੱਬ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰੀਏ ਯਾਰੋ। ਚਿੱਤ ਲਗਾ ਕੇ ਪੜੀਏ ਯਾਰੋ। ਵਿੱਦਿਆ ਧਨ ਅਨਮੋਲ ਬੜਾ ਹੈ, ਪੜ੍ਹ ਕੇ

ਸਾਡਾ ਸਕੂਲ ਨ੍ਹਾ-ਧੋ ਕੇ ਚੱਲੇ ਹਾਂ ਸਕੂਲ ਅੰਮੀਏਂ–। ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਿੱਖਣ ਅਸੂਲ ਅੰਮੀਏਂ। ਪੀਤਾ, ਸੋਨੂੰ, ਨਵਲ ਕੁਮਾਰ ਆ ਗਏ। ਰੌਬੀ

ਰੱਖੜੀ ਦਾ ਚਾਅ ਨੀ ਮੈਂ ਬੜੇ ਚਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੱਥੀਂ ਗੁੰਦ ਲਿਆ ਗਾਨਾ। ਤੇ ਪਰੋਇਆ ਰੀਝਾਂ ਨਾਲ ਭੈਣੋ ਸੱਤ ਰੰਗਾ ਗਾਨਾ।

ਬੁਰੀ ਸੰਗਤ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਵਾਂ ਬੜੇ ਠਰ੍ਹੰਮੇ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਵਿਹਲਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਾ ਕਰਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰ। ਦਿਨੇ-ਰਾਤ ਉਹ

ਜਾਗ ਮੇਰੇ ਸੁਹਣਿਆਂ ਕੁਕੜੂੰ-ਘੜੂੰ ਵੇ ਬੀਬਾ ਕੁਕੜੂੰ-ਘੜੂੰ। ਜਾਗ ਮੇਰੇ ਸੁਹਣਿਆਂ ਵੇ ਜਾਗ ਹੁਣ ਤੂੰ। ਬੀਤੀ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਦੂਰ ਨੇਰ੍ਹਾ ਹੋ

ਚਾਹ ਵਾਹ! ਬਣਾਈ ਕੀ ਏ ਚਾਹ!! ਮਾਰ ਸੜ੍ਹਾਕੇ ਪੀ ਏ ਚਾਹ!! ਅਰਬਾਂ-ਖਰਬਾਂ ਲੋਕ ਪਿਆਕੜ, ਕਹਿੰਦੇ ਯਾਰ ਖਰੀ ਏ ਚਾਹ। ਘਰ

ਵਿੱਦਿਆ ਅਨਪੜ੍ਹਤਾ ਬੇਕਾਰੀ ਹੈ! ਵਿੱਦਿਆ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਹੈ। ਜਿਸਨੇ ਵਿੱਦਿਆ ਸਿੱਖ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਜੂਨ ਸਵਾਰੀ ਹੈ। ਵਿੱਦਿਆ ਵਾਲੇ ਯਾਰਾਂ ਦੀ, ਸਭ

ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਗੀਤ ਆਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਪਾਰ ਦੀਆਂ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰ ਦੀਆਂ। ਨਿੱਕੇ-ਨਿੱਕੇ ਬੱਚੇ ਹਾਂ। ਕੁੜੀਆਂ-ਮੁੰਡੇ ‘ਕੱਠੇ ਹਾਂ। ਸਾਰੇ

ਆਪਣੀ ਰੇਲ ਭਜਾਈਏ ਚੱਲੋ ਰੇਲ ਬਣਾਈਏ ਆਪਾਂ! ਛੁਕ-ਛੁਕ ਰੇਲ ਭਜਾਈਏ ਆਪਾਂ। ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ‘ਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਤੀ ਭੇਦ ਮਿਟਾਈਏ ਆਪਾਂ।

ਸਾਡਾ ਘਰ ਕੱਚੀਆਂ-ਪੱਕੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਾਲਾ, ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਹੈ ਸਾਡਾ ਘਰ- ਇਸ ਦਾ ਸੁਹਣਾ ਦਰ……! ਇੱਥੇ ਮੇਰੀ ਮੰਮੀ ਰਹਿੰਦੀ,

ਰੋਜ਼-ਸਵੇਰੇ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਤੜਕੇ ਉੱਠਾਂ, ਸੈਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਵਾਂ। ਅੱਧਾ-ਪੌਣਾ ਘੰਟਾ ਲਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂ। ਆ ਦੰਦਾਂ ਦੀ

ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਊੜਾ-ਆੜਾ-ਈੜੀ-ਸੱਸਾ-ਹਾਹਾ ਕਹਿ ਲਈਏ। ਵਿੱਦਿਆ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਇਹਦਾ ਲਾਹਾ ਲੈ ਲਈਏ। ਕੱਕਾ-ਖੱਖਾ-ਗੱਗਾ-ਘੱਗਾ-ਙਈਆਂ ਦਸਵਾਂ। ਪੜ੍ਹਨ ਦੀਆਂ ਨੇ ਸਿੱਖ ਲਈਆਂ

ਮੇਲੇ ਚੱਲੀਏ ਨ੍ਹਾ-ਧੋ ਕੇ ਚੱਲੀਏ ਮੇਲੇ। ਕਰਾਂਗੇ ਉੱਥੇ ਹਾਸੇ-ਖੇਲੇ। ਰੱਜ ਮਿਠਈਆਂ ਖਾਵਾਂਗੇ, ਵਾਹ!ਵਾਹ! ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵਾਂਗੇ—। ਮੇਲੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰੌਣਕ ਡਾਢੀ।

ਲੁਕਣ-ਮੀਚੀ ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ ਪ੍ਰਛਾਵੇਂ ਢਲ ਗਏ। ਸੰਗੀ-ਸਾਥੀ ਆ ਕੇ ਰਲ ਗਏ। ਆਓ ਸਾਥੀਓ ਖੇਡ ਰਚਾਈਏ। ਪਲ ਦੋ ਪਲ ਲਈ ਦਿਲ

ਲੋਹੜੀ ਪਾਥੀਆ, ਲੱਕੜਾਂ, ਕਾਨੇ ਲਾ ਕੇ, ਅਸਾਂ ਬਣਾਈ ਲੋਹੜੀ ਆ! ਲੋਹੜੀ ਆ ਬਈ ਲੋਹੜੀ ਆ, ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ ਲੋਹੜੀ ਆ!! ‘ਕੱਠੇ

ਮਾਂ ਮੇਰੀ ਲਾਡ ਲਡਾਵੇ ਮਾਂ। ਚੂਰੀ ਕੁੱਟ ਖੁਆਵੇ ਮਾਂ। ਜਦੋਂ ਸਕੂਲੋਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਆਵਾਂ, ਫੁੱਲ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੜ ਜਾਵੇ ਮਾਂ। ਰੋਜ਼

ਮਧੂ-ਮੱਖੀ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਮਧੂ-ਮੱਖੀ, ਆਉਂਦੀ ਜਦੋਂ ਚੱਲ ਕੇ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਜਾਂਦੇ, ਕੋਲ ਉਹਦੇ ਰਲ ਕੇ। “ਮਧੂ-ਮੱਖੀ, ਮਧੂ-ਮੱਖੀ, ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ

ਵਿੱਦਿਆ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੱਟੀ ਬਸਤਾ ਚੁਕ ਸਕੂਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਵਿੱਚ ਸਕੂਲੇ ਜਾ ਕੇ ਵਿੱਦਿਆ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦੇ ਈਸ਼ਵਰ ਨੂੰ

ਪਿਆਰਾ ਪੈੱਨ ਨਾ ਹਲਕਾ ਨਾ ਭਾਰਾ ਪੈੱਨ। ਮੇਰਾ ਬੜਾ ਪਿਆਰਾ ਪੈੱਨ। ਕਾਪੀ ਉੱਤੇ ਤਰਦਾ ਜਾਵੇ। ਲਿਖ-ਲਿਖ ਵਰਕੇ ਭਰਦਾ ਜਾਵੇ। ਮਨ

ਬੱਚੇ ਜੋ ਬੱਚੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਉਹ ਨਵੀਂ ਜਮਾਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਨੇ। ਹੁੰਦੇ ਉਹੀ ਬੱਚੇ ਫੇਲ੍ਹ, ਪੜ੍ਹਨੋਂ ਜਿਹੜੇ ਡਰਦੇ ਨੇ। ਚੰਗੇ

ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹਨ ਬਾਗਾਂ ਅੰਦਰ, ਮਹਿਕਾਂ ਪਏ ਖਿਡਾਉਣ ਜੀ। ਬੀਬੇ ਰਾਣੇ ਬੜੇ ਸਿਆਣੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਮਹਿਕਾਉਣ ਜੀ।