Lajwanti

ਜਿਥੇ ਇਤਰਾਂ ਦੇ ਵਗਦੇ ਨੇ ਚੋ ਨੀ ਓਥੇ ਮੇਰਾ ਯਾਰ ਵੱਸਦਾ ਜਿਥੋਂ ਲੰਘਦੀ ਏ ਪੌਣ ਵੀ ਖਲੋ ਨੀ ਓਥੇ ਮੇਰਾ

ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਲਾਡਲੀ ਜਹੀ ਚਪਤ ਮਾਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਹਾਂ

ਰੋਜ਼ ਜਦ ਆਥਣ ਦਾ ਤਾਰਾ ਅੰਬਰਾਂ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹੇਗਾ ਕੋਈ ਯਾਦ ਤੈਨੂੰ ਕਰੇਗਾ ਪਰਦੇਸ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆ । ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੈਂਡੜੇ ਠੁਕਰਈ

ਇਕ ਸਾਹ ਸੱਜਣਾਂ ਦਾ ਇਕ ਸਾਹ ਮੇਰਾ ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੀਜੀਏ ਨੀ ਮਾਂ । ਗਹਿਣੇ ਤਾਂ ਪਈ ਊ ਸਾਡੇ

ਮੇਰੇ ‘ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਤੂੰ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਗਾਇਐ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਇਕ ਤਿਤਲੀ ਦਾ ਮੈਂ ਰੰਗ ਚੁਰਾਇਐ ਪੁੱਟ ਕੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ

ਹੈਂ ਤੂੰ ਆਈ ਮੇਰੇ ਗਰਾਂ ਹੈਂ ਤੂੰ ਆਈ ਮੇਰੇ ਗਰਾਂ । ਹੋਰ ਗੂਹੜੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਮੇਰਿਆਂ ਬੋਹੜਾਂ ਦੀ ਛਾਂ

ਏਕਮ ਦਾ ਚੰਨ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਬਹਿ ਝੰਗੀਆਂ ਦੇ ਉਹਲੇ । ਸ਼ੀਸ਼ੋ ਟੁਰੀ ਜਾਏ ਸੰਗ ਸਖੀਆਂ, ਪੈਰ ਧਰੇਂਦੀ ਪੋਲੇ ।

ਨੀ ਜਿੰਦੇ ਤੇਰਾ ਯਾਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਾਵਾਂ । ਕਿਥੋਂ ਨੀ ਮੈਂ ਸਤਬਰਗ ਦੀ ਤੈਨੂੰ ਮਹਿਕ ਪਿਆਵਾਂ । ਕਿਹੜੀ ਨਗਰੀ

ਸਈਓ ਨੀ ਸਈਓ । ਪੀਲੀ ਚੰਨੇ ਦੀ ਤਿਤਲੀ ਮਾਰੇ ਪਈ ਗਗਨੀਂ ਉਡਾਰੀਆਂ ਵੇ ਹੋ ਲਹਿੰਦੇ ਦਿਆਂ ਪੱਤਣਾਂ ‘ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ

ਆ ਸੱਜਣਾ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਬਾਗ਼ੀਂ ਕੱਚੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਪੈਲੀਂ ਪਾਈਏ । ਆ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਸੰਘਣੀ ਛਾਵੇਂ, ਸੋਹਲ ਮੁਸਕੜੀ ਬਣ ਸੌਂ ਜਾਈਏ

ਅੱਧੀ ਰਾਤੀਂ ਪੌਣਾਂ ਵਿਚ ਉੱਗੀਆਂ ਨੀ ਮਹਿਕਾਂ ਮਾਏ ਮਹਿਕਾਂ ਵਿਚ ਉੱਗੀਆਂ ਸ਼ੁਆਵਾਂ ਦੇਵੀਂ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰਾ ਚੰਨਣੇ ਦਾ ਗੋਡਨੂੰ ਮਹਿਕਾਂ

ਅੱਜ ਫੇਰ ਕੋਈ ਲੈ ਗਿਆ ਮੇਰਾ ਗ਼ਮ ਉਧਾਲ ਕੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੋਦ ਵਿਚ ਦੋ ਪਲ ਬਿਠਾਲ ਕੇ । ਘਣੀਆਂ

ਉੱਚੇ ਟਿੱਬੇ ਪਿੰਡ ਬਸੋਹਲੀ ਨੇੜੇ ਜੰਮੂ ਸ਼ਹਿਰ ਸੁਣੀਂਦਾ, ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਦੀ ਗੋਰੀ ਹਿੱਕ ‘ਤੇ, ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਦੇ ਵਾਂਗ ਦਸੀਂਦਾ ।

ਮਾਏ ਨੀ ਅਸੀਂ ਕਰਨ ਬ੍ਰਿਹੋਂ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹਾਂ ਅੱਜ ਚੱਲੇ ਖੋਟੇ ਦਮ ਮੁਹੱਬਤ ਵਾਲੇ ਬੰਨ੍ਹ ਉਮਰਾਂ ਦੇ ਪੱਲੇ । ਸੱਦ

ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤਾ ਮੇਰੇ ਗ਼ਮ ਨੇ ਮਾਰਿਆ । ਹੈ ਝੂਠ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਦਮ ਨੇ ਮਾਰਿਐ । ਮੈਨੂੰ ਤੇ

ਤਨ ਦੀ ਸੰਦਲੀ ਗੇਲੀ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਕੇਹੀ ਖ਼ੁਸ਼ਬੋ ਪਈ ਆਵੇ ਜੀਕਣ ਹਿੰਗ ਕਥੂਰੀ ਦੇ ਵਿਚ ਛਿੱਟ ਸਾਰੀ ਡੁਲ੍ਹ ਜਾਵੇ ਤੇ

ਪੁਰੇ ਦੀਏ ਪੌਣੇ ਇਕ ਚੁੰਮਣ ਦੇ ਜਾ ਛਿੱਟ ਸਾਰੀ ਦੇ ਜਾ ਖ਼ੁਸ਼ਬੋਈ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਪੁੰਨਿਆਂ ਦੀ ਓਦਰੀ ਜਹੀ ਚਾਨਣੀ ਦੇ

ਹਾਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲੋਂ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਅੱਜ ਹਵਾ ਮਾਰ ਢਿੱਡੀਂ ਮੁੱਕੀਆਂ ਹੈ ਰੋ ਰਹੀ ਸਾਰੀ ਫ਼ਿਜ਼ਾ ਨਿਕਲ ਆਈ ਹੈ

ਉੱਚੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਦੇ ਉਹਲੇ ਉਹਲੇ ਸੂਰਜਾ ਰਿਸ਼ਮਾਂ ਦੀ ਲਾਬ ਪਿਆ ਲਾਏ । ਪੀਲੀ ਪੀਲੀ ਧੁੱਪੜੀ ਨੂੰ ਭੰਨ ਭੰਨ ਪੋਟਿਆਂ ਥੀਂ

ਮੇਰੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਲਾਜਵੰਤੀ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਬਿਰਹੇ ਨੇ ਹੱਥ ਲਾਇਐ । ਮੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਜ਼ਰਦ ਪੱਤਿਆਂ ਨੇ, ਤੇਰੀ ਸਰਦਲ ‘ਤੇ