Ashraf Gill – Khushian da rang khur gya

ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਰੰਗ ਖੁਰ ਗਿਐੈ, ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਲਾਲ ਲਾਲ

ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਰੰਗ ਖੁਰ ਗਿਐੈ, ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਲਾਲ ਲਾਲ,
ਹਾਵਾਂ ਨੇ ਦਿਲ ਧਵਾਂਖਿਐੈ, ਧੁਖ਼ ਧੁਖ਼ ਕੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ।

ਪੀੜਾਂ ਨੂੰ ਇੰਜ ਜਾਲਿਐੈ, ਜੀਵਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ,
ਸੁਰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਜ ਸੰਭਾਲਿਐ, ਗਿਣ ਗਿਣ ਕੇ ਸਾਲ ਸਾਲ ।

ਹਿਕਮਤ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਈਆਂ, ਥੋੜਾਂ ਨਾ ਪੂਰੀਆਂ,
ਜੋੜਾਂ ਤੇ ਭਾਰ ਵਧ ਗਿਐੈ, ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲ ਪਾਲ ।

ਖ਼ੁਸ਼ ਨੇ ਓਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਨਈਂ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਦੇ,
ਅਪਣਾ ਵਜੂਦ ਗਲ਼ ਗਿਐ, ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲ਼ ਗਾਲ਼ ।

ਰੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਤੋਂ ਕਦੀ, ਪੰਛੀ ਨਾ ਬੈਠਦੇ,
ਲੋੜਾਂ ਵਜੋਂ ਹੀ ਚਹਿਕਦੇ, ਫਿਰਦੇ ਨੇਂ ਡਾਲ ਡਾਲ ।

ਆਈ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਿਚ ਕਦੀ, ਹਿਜਰਾਂ ਦੀ ਸੀਤ ਰਾਤ,
ਮੇਰੇ ਨਸੀਬ ਸੇਕਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਬਾਲ਼ ਬਾਲ਼ ।

ਮੇਰੀ ਤੇ ਉਮਰ ਖਾ ਲਈ ਏ, ਉਸਦੇ ਵਾਦਿਆਂ,
ਓਹਦਾ ਵੀ ਵਕਤ ਟਲ਼ ਗਿਐ, ਮੈਨੂੰ ਟਾਲ ਟਾਲ ।

ਮੌਸਮ ਨਵੇਂ ‘ਚ ਔਣ ਜਦ, ਯਾਦਾਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ,
ਕੁਝ ਦੇਰ ਜ਼ਖ਼ਮ ਹੋਕੇ ਹਰੇ, ਹੁੰਦੇ ਲਾਲ ਲਾਲ ।

‘ਅਸ਼ਰਫ਼’, ਅਜ਼ਾਦ ਮੁਲਕ ਦੀ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਦੇਣ ਨਈਂ,
ਕਰਜ਼ੇ ਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਐ, ਜਿਸ ਸਾਡਾ ਵਾਲ ਵਾਲ?