Punjabi Poetry

ਹੁਣ ਮਾਂ ——– ਹੁਣ ਮਾਂ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਐਨਕ ਦੇ ਮੋਟੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਲਕੋ ਲਈਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ

ਜਾਨ ——— ਇਹ ਕਿਸ ਨੇ ਪੁਕਾਰਿਆ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਜਾਨ… ਕਹਿ ਕੇ ਕਿ ਵਰਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤੀ ਮੇਰੀ ਮਿੱਟੀ ‘ਚੋਂ ਕੁਛ ਪੁੰਗਰਨ

ਅਸੀਸ ਮੈਂ ਰੋੜਾ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ ਤੇਰੇ ਰਾਹ ਦਾ ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਹਾਦਸੇ ਰਾਹੀਆਂ ਦਾ ਮੁਕੱਦਰ ਹੁੰਦੇ

ਨਵਾਂ ਸਾਲ ———- ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਨਵਾਂ ਸਾਲ… ਮੇਰੇ ਚੰਨ ਦੇ ਘਰ ਸਜੀ ਹੈ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਫ਼ਲ ਘਿਰਿਆ ਹੈ ਚੰਨ

ਸਬਕ —— ਮੇਰੀ ਨੰਨੀ ਬੱਚੀ ! ਤੇਰੀ ਮਲੂਕ ਗੱਲ੍ਹ ਤੇ ਉੱਭਰੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਹੱਥ ਦੀ ਲਾਸ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਂ

ਰੇਖਾਵਾਂ ——- ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਜਦੋਂ ਦੇ ਪਰਦੇਸ ਗਏ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਤਲੀਆਂ ‘ਤੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ੳੱੁਗ ਆਇਆ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ

ਮਾਵਾਂ ਤੇ ਧੀਆਂ ————– ਹਰ ਯੁਗ ਵਿਚ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਜ਼ਰੂਰ ਆਖਦੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ

ਇਉ ਂ ਨਹੀਂ ਵਿਛੜਾਂਗੀ…. ———————- ਇਉ ਂ ਨਹੀਂ ਵਿਛੜਾਂਗੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਤੋਂ

ਧੂੰਆਂ ਂਂਂਂਂਂਂਂਂਂਂਂਂਂਂਂ ਨ੍ਹੇਰੀ ਵਾਂਗ ਜਵਾਨੀ ਚ੍ਹੜੀ ਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਕਹਿਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਂਹਦਿਆਂ ਵੇਂਹਦਿਆਂ ਉਹ ਸਰ੍ਹੋਂ ਦੀ ਗੰਦਲ ਸੁਲਫ਼ੇ

ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ———– ਔਰਤ ਭਾਲਦੀ ਹੈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਭਾਈ, ਪੁੱਤਰ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕੋਲੋਂ ਅੌਰਤ ਡਰਦੀ ਹੈ ਕਿਸੇ ਦੂਸਰੀ ਅੌਰਤ

ਇੱਕਲਤਾ ——– ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਅੱਥਰੂ ਪੂੰਝੇ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਵੇਖਿਆ ਇਕ ਯਕੀਨ ਭਰਿਆ ਹਾਸਾ ਮੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ‘ਤੇ ਖਿੜ ਗਿਆ

ਨੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੀਓ ਕੁੜੀਓ ਨੀ ਚੋਭਾਂ ਜਰਦੀਓ ਕੁੜੀਓ ਕਰੋ ਕੋਈ ਜਿਉਣ ਦਾ ਹੀਲਾ ਨੀ ਤਿਲ ਤਿਲ ਮਰਦੀਓ ਕੁੜੀਓ ਤੁਹਾਡੇ ਖਿੜਨ

ਜੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ੇਰ ਬਘੇਲੇ ਨਾ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਸੀ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਵਾਂਗੂੰ