Punjabi Poetry

ਉੱਠ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ੇਰਾ ਉੱਠ। ਕਰਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜੇਰਾ ਉੱਠ। ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਲਤਾਨ ਨਾ ਹੋ। ਚਿੱਤੋਂ ਬੇਈਮਾਨ ਨਾ ਹੋ। ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ

ਮੇਰੀ ਜਦੋਂ ਜਿਉਂਦੀ ਸੀ ਮਾਂ। ਡਾਢੇ ਲਾਡ ਲਡਾਉਂਦੀ ਸੀ ਮਾਂ। ਮਾਂ ਮੋਈ ਜੱਗ ਸੁੰਨਾ ਹੋਇਆ। ਅੰਦਰ ਵੜ ਕੇ ਡਾਢਾ ਰੋਇਆ।

ਸੁਹਣੇ-ਸੁਹਣੇ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤਿੱਤਲੀ ਬਣਾਉਣੀ ਹੈ। ਤਿੱਤਲੀ ਬਣਾ ਕੇ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸਜਾਉਣੀ ਹੈ। ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਫੋਟੋਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਅੱਜ ਤੱਕ

ਇੱਕ ਮੁੱਠ ਪਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੰਡਦੇ ਜਾਣਾ ਹੋ! ਬਈ ਇੱਕ ਮੁੱਠ ਪਿਆਰਾਂ ਦੀ………! ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ-ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ। ਅਸੀਂ-ਅਸੀਂ ਦਾ ਹੋਕਾ

ਸੁੱਤਿਆਂ ਪਿਆਂ ਜੋ ਆਉਂਦੇ ਸੁਪਨੇ। ਬੜਾ ਅਨੰਦ ਪਹੁਚਾਉਂਦੇ ਸੁਪਨੇ। ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਅਨੋਖਾ, ਕਿੱਥੋਂ-ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦੇ ਸੁਪਨੇ। ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਜੋ ਗੱਲਾਂ

ਕਦੇ ਉਦਾਸੀ ਆਵੇ ਮਨ ‘ਤੇ ਬੱਚੇ ਕਰਦੇ ਦੂਰ। ਗੋਦੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੈਠਣ ਸਭ ਗ਼ਮ ਚਕਨਾ-ਚੂਰ……। ਬੱਚੇ ਦੀ ਕਿਲਕਾਰੀ

ਅੱਜ ਦੀਵਾਲੀ ਆਈ ਕੁਝ ਲਿਆਓ ਪਾਪਾ ਜੀ! ਲੱਡੂ-ਪੇੜਾ-ਬਰਫੀ ਸਭ ਖਵਾਓ ਪਾਪਾ ਜੀ!! ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਬੰਬ ਪਟਾਕੇ ਲੈਣੇ। ਕਰਦੇ ਧੂਆਂ ਨੇ

ਕਰਦੇ ਬੜੇ ਕਮਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਂ। ਜਦ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਬਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਂ……। ਜਦੋਂ ਸਕੂਲੇ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਡੋਬੂ ਪੈਂਦਾ।

ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸੇ ਮਾਂ। ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੱਸੇ ਮਾਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ-ਹੱਲ, ਸੁਰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੱਸੇ ਮਾਂ ।

ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਹਜ਼ੂਰ-ਲਿਖਣ ਨੂੰ ਜੀ ਕਰਦੈ। ਕਵਿਤਾ ਕੋਈ ਜ਼ਰੂਰ-ਲਿਖਣ ਨੂੰ ਜੀ ਕਰਦੈ। ਪਾਣੀ-ਫੁੱਲ-ਫਲ-ਭੌਰੇ-ਰੁੱਖ ਤੇ ਤਿੱਤਲੀਆਂ, ਅੰਬੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆ ਬੂਰ-ਲਿਖਣ ਨੂੰ

ਪਿਤਾ ਜੀ ਸਕੂਲ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰੋਜ਼ ਆਉਂਦੇ ਸੀ। ਚੂਰੀ ਵਾਲਾ ਟਿਫ਼ਨ ਵੀ ਹੱਥ ‘ਚ ਫੜਾਉਂਦੇ ਸੀ। ਨਿੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਬੜੀਆਂ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ

ਲੋਹੜੀ ਦੀਆਂ ਰੌਣਕਾਂ ਵਧਾਉਣ ਆ ਗਈ। ਸਾਡੇ ਘਰੇ ਕੁੜੀ ਇਹੇ ਕੌਣ ਆ ਗਈ……? ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਜਿੰਦ ਕਿਲਕਾਰੀਆਂ ਹੈ ਮਾਰਦੀ। ਤਪਦੇ

ਧੁੰਦ ਨੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਈ। ਧੁੰਦਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਈ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਧੁੰਦ ਪਸਾਰਾ- ਦਿਲਾਂ ‘ਚ ਭਰ ਇੱਕ

ਆਟੇ ਦੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਾਂ। ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਚਿੱਤ ਪ੍ਰਚਾਉਂਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸਾਂ। ਬੀਬੀ (ਮਾਂ)ਜਦੋਂ ਰੋਟੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਬੈਠਦੀ। ਸੁਹਣੇ ਸੁਹਣੇ ਫੁਲਕੇ

ਵੀਰ ਬਹੋਨੇ ਜਾਗ ਜ਼ਰਾ ਤੂੰ, ਹਿੰਮਤ ਜ਼ਰਾ ਵਿਖਾ । ਆਲਸ ਦਾ ਤੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪੱਲਾ, ਹਰਕਤ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆ। ਮੋਇਆਂ

ਜਦੋਂ ਦਸੰਬਰ ਚੜ੍ਹਕੇ ਆਇਆ। ਕਿੰਨੀ ਸਰਦੀ ਨਾਲ ਲਿਆਇਆ। ਧੁੰਦਾਂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਪਈਆਂ, ਠੁਰ-ਠੁਰ ਸਭ ਨੂੰ ਕੰਬਣ ਲਾਇਆ। ਧੂਣੀਆਂ ਸੇਕ-ਸੇਕ ਕੇ

ਫੁੱਲਾ ਵੇ ਤੇਰੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਪੱਤੀਆਂ ਰੰਗ-ਰੱਤੀਆਂ, ਹਰ ਰੰਗ ਬਿਖਰਦਾ! ਫੁੱਲਾ ਤੇਰੀ ਮਹਿਕ ਵੇ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਟਹਿਕ ਵੇ, ਦਿਲ ਡਾਢਾ ਠਰਦਾ!

ਆਇਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬੈਂਗਣ। ਰਹਿੰਦਾ ਡਰਿਆ-ਡਰਿਆ ਬੈਂਗਣ। ਰੰਗ ਜਾਮਨੀ-ਟੋਪੀ ਹਰੀਅਲ, ਗੁੱਦੇ ਦੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬੈਂਗਣ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦ ਭੁੜਤਾ

ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਆਵੇ ਛਿਪਕਲੀ। ਲੱਕ ਬੜਾ ਮਟਕਾਵੇ ਛਿਪਕਲੀ। ਜਾਤ ਦੀ ਇਹੇ ਕੋਹੜ ਕਿਰਲੀ, ਕੀਟ-ਪਤੰਗੇ ਖਾਵੇ ਛਿਪਕਲੀ। ਸੱਪ ਦੀ ਮਾਸੀ ਇਹਨੂੰ

ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਸੰਤ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਮਾਣੀ ਬਸੰਤ। ਪੀਲੇ-ਨੀਲੇ-ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ- ਦੀ ਰਹੀ ਹਾਣੀ ਬਸੰਤ। ਰੁੱਤਾਂ ‘ਚੋਂ ਇਹ ਰੁੱਤ ਸਾਡੇ, ਮਨਾਂ

ਮੁੜ-ਮੁੜ ਠੰਡੇ ਆ ਜਾਨੀ ਏਂ। ਕੱਪੜੇ ਗਰਮ ਕਢਾਅ ਜਾਨੀ ਏਂ। ਠਾਰੀ ਜਾਵੇਂ ਰੂਹਾਂ ਤੀਕਰ, ਤਨ-ਮਨ ਤਾਈਂ ਡਰਾ ਜਾਨੀ ਏਂ। ਪੋਹ-ਮਾਘ