Punjabi Poetry

ਮੌਲਾ ਦੇ ਰੰਗ ਨਿਆਰੇ ਨੇ, ਮੌਲਾ ਦੇ ਰੰਗ ਨਿਆਰੇ ਨੇ । ਕਈ ਤਰਦੇ ਬੇੜੇ ਡੋਬ ਛੱਡੇ, ਕਈ ਡੁੱਬਦੇ ਬੇੜੇ ਤਾਰੇ

ਮੇਰਾ ਰੱਬ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ਸ਼ੌਹ ਵੱਡਾ, ਐਵੇਂ ਲੱਗਣਾ ਨਹੀਂ ਬੇੜਾ ਪਾਰ ਯਾਰਾ । ਆਬ-ਏ-ਜ਼ਮਜ਼ਮ ਵਜ਼ੂ ਨਾਲ ਪਾਕ ਹੋ ਜਾ, ਭਾਵੇਂ

ਤੇਰਾ ਇਕ ਦਿਲ ਏ ਜਾਂ ਦੋ । ਕਦੇ ਲਾਵੇਂ ਕੋਹਤੂਰ ‘ਤੇ ਡੇਰੇ, ਕਦੇ ਦਿਸੇਂ ਸ਼ਾਹਰਗ ਤੋਂ ਨੇੜੇ । ਤੇਰੇ ਘਲ-ਘਲੇਵੇਂ

ਜੇ ਕੋਈ ਜਾਹਿਲ ਲੜੇ ਤੇ ਗੱਲ ਕੋਈ ਨਾ, ਆਲਿਮ ਲੜਨ ਨਾ ਆਪ, ਲੜਾ ਰਹੇ ਨੇ । ਛੁਰੀਆਂ ਸਾਡਿਆਂ ਹੱਥਾਂ ਦੇ

ਮੇਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੈਣ ਸਾਰੇ, ਵੰਡਦੇ ਦਰਦ ਨਹੀਂ, ਇਹਦਾ ਹਿਸਾਬ ਹੋਣਾ । ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਜਦ ਪੁੱਛਣ ਆਣ ਕੇ ਤੇ,

ਸੁਣ ਜਾ ਜਾਂਦਿਆ ਜਾਂਦਿਆ ਰਾਹੀਆ, ਗਿਆ ਆਯੂਬ ਤੇ ਫਸ ਗਿਆ ਯਾਹੀਆ। ਬੰਦ ਨੇ ਕੰਮ ਤੇ ਗਾਓ ਮਾਹੀਆ, ਜੀਓ ਮੇਰਿਆ ਢੋਲ

ਇਹ ਕੀਹ ਕਰੀ ਜਾਨਾਂ ਏਂ, ਇਹ ਕੀਹ ਕਰੀ ਜਾਨਾਂ ਏਂ । ਕਦੇ ਸ਼ਿਮਲੇ ਜਾਨਾਂ ਏਂ, ਕਦੇ ਮਰੀ ਜਾਨਾਂ ਏਂ ।

ਵਾਹਗੇ ਨਾਲ ਅਟਾਰੀ ਦੀ ਨਹੀਂ ਟੱਕਰ, ਨਾ ਹੀ ਗੀਤਾ ਨਾਲ ਕੁਰਆਨ ਦੀ ਏ । ਨਹੀਂ ਕੁਫਰ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਕੋਈ ਝਗੜਾ,

ਪੰਛੀ ਉੱਡਦਾ ਉੱਡਦਾ ਜਾਏ ਜਿਥੇ, ਜੋ ਮਕਾਮ ਆਵੇ ਨਾਮੁਰਾਦ ਆਉਂਦਾ । ਪਿੰਜਰੇ ਵਿਚ ਮੈਂ ਚਮਨ ਨੂੰ ਸਹਿਕਦਾ ਸਾਂ, ਆ ਕੇ

ਦੌਲਤਮੰਦਾਂ ਦੇ ਸਦਾ ਨੇ ਬੰਦ ਬੂਹੇ ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੇ ਬੂਹੇ ਨਾ ਬਾਰੀਆਂ ਨੇ । ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਇੰਝ ਸੂਦ ਦਾ ਆਏ