Punjabi Poetry

ਤੰਗ ਦਿਲੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਦਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਜੇ ਮੈਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ । ਮਾਲਾ ਫੇਰਨਾਂ, ਤਸਬੀਹ ਦਾ

ਹੱਥ ਤੱਕੜੀ ਤੋਲਵੀਂ ਪਕੜ ਕਾਢੇ, ਸ਼ਾਇਰੀ ਤੋਲਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ਬਹਿਰ ਅੰਦਰ । ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੁੰਦਾ ਕਵੀ ਪਾਸਕੂ ਤੋਂ, ਕਵਿਤਾ ਲਿਖਦਾ ਆਪਣੀ

ਜਿਥੇ ਖਾਕ ਉੱਡਦੀ ਹੋਵੇ ਦਿਨੇ ਰਾਤੀਂ, ਭਲਾ ਓਸ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਕੌਣ ਆਉਂਦਾ । ਲੱਗੇ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ‘ਤੇ ਕੌਣ ਪੁੱਛੇ, ਜ਼ਖ਼ਮ

ਕਿਸੇ ਗ਼ੈਰ ਨੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਜਿਹਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਮਾਰਿਆ ਯਾਰ ਬਣ ਕੇ । ਜਿਹਨੂੰ ਕਲੀ ਗੁਲਾਬ ਦੀ ਸਮਝਿਆ ਸਾਂ,

ਦਿਲ ਦਾ ਭੇਤ ਲੁਕਾਵੇਂ ਕਿਉਂ, ਦਿਲ ਦੇ ਸੌ ਦਰਵਾਜ਼ੇ । ਹੱਡਾਂ ਦਾ ਖੌ ਬਣ ਜਾਏਗਾ, ਨਹੀਂ ਸਨ ਇਹ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ।

ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ‘ਚ ਮੌਜਾਂ ਈ ਮੌਜਾਂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫ਼ੌਜਾਂ ਈ ਫ਼ੌਜਾਂ। ਲੱਖਾਂ ਬੰਦੇ ਕੈਦੀ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਧਾ ਦੇਂਦੇ ਮੁਲਕ ਗੁਆ

ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਏਧਰ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਓਧਰ, ਸਿਰ ‘ਤੇ ਇਕ ਅਜ਼ਾਬ ਨੂੰ ਵੇਖਨਾਂ ਵਾਂ । ਬਿਖਰੇ ਵਰਕਿਆਂ ਦੀ ਹੋਈ ਜਿਲਦ ਬੰਦੀ,

ਤੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਅੰਦਰ ਦੀਵਾਰਾਂ ‘ਚ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਬਾਗ਼ਾਂ ‘ਚ ਮੁਰਦੇ, ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ ‘ਚ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਕਫ਼ਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ‘ਚ ਲਾਸ਼ਾਂ, ਇਹ

ਮਸਜਿਦ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਭਾਵੇਂ ਜੜੀ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਹਿੰਦੂ ਤੇ ਇਕ ਵੀ ਜਾਂਦਾ । ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪਵੇ ਝਲਕ ਕਾਅਬਿਆਂ ਦੀ, ਮੁਸਲਮਾਨ