Ajaib Chitrakar

ਪੰਛੀ ਹੋਵਾਂ ਬਣ ਵਸਾਂ, ਉਡਦਾ ਫਿਰਾਂ ਅਭੋਲ, ਗਾ ਗਾ ਗੀਤ ਰਸੀਲੜੇ, ਕਰਦਾ ਰਹਾਂ ਕਲੋਲ । ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ ਜਦ ਜੀ

ਸੁਣੋ ਸੁਣਾਵਾਂ ਗੱਲ ਮੈਂ, ਕੁਝ ਧਿਆਨ ਕਰੋ ਇਸ ਵੱਲ । ਇਕ ਤੋਤਾ ਸੀ ਮਨਮੋਹਣਾ, ਉਹਦਾ ਹਰਾ ਹਰਾ ਸੀ ਰੰਗ ।

ਡੱਬੂ ਕੁੱਤੇ, ਉੱਡਦੇ, ਵੱਲ ‘ਸਮਾਨਾਂ ਜਾਵੰਦੇ । ਇਹਨਾਂ ਪਿਛੇ ਨੱਸੀਏ, ਗੀਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਾਵੰਦੇ । ਡੱਬੂ ਕੁੱਤੇ ਕੂਲੇ ਨੇ, ਰੇਸ਼ਮ

ਸੁਣੋ, ਸੁਣਾਵਾਂ ਇਕ ਕਹਾਣੀ, ਇਕ ਸੀ ਰਾਜਾ ਇਕ ਸੀ ਰਾਣੀ । ਵਸਦੇ ਸਨ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੀ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਡੂੰਘਾ ਪਿਆਰ

ਆਓ ਨੀ ਸਹੇਲੀਓ, ਰਲ ਪੀਂਘਾਂ ਪਾਵੀਏ । ਇਕੋ ਹੀ ਹੁਲਾਰੇ ਅਸਮਾਨੀ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੀਏ । ਆਈ ਰੁੱਤ ਸੌਣ ਦੀ, ਚਾਅ ਤੇ

ਘੜੀ ਗਾਏ ਗੀਤ ਇਕ, ‘ਟਿਕ ਟਿਕ, ਟਿਕ ਟਿਕ’ । ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਰਾਹ ਪੈਰ ਪਾਵਣਾ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਕੋਈ

ਸ਼ੇਰ ਰਹੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚਕਾਰੇ, ਬਨ ਵਿਚ ਇਸ ਦਾ ਰਾਜ ਹੈ ਸਾਰੇ । ਇਹ ਬਨ ਦਾ ਮਤਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਭੂਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲ

ਮਿਟੀ ਧੁੰਦ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਸਾਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇਰੇ ਨੂਰ ਨਾਲ ਜੱਗ ਨੂਰੋ ਨੂਰ ਹੋ ਗਿਆ । ਮਿਟੀ ਕੂੜ ਵਾਲੀ

ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇਹਦੇ ਪੁੱਤ ਦੁਲਾਰੇ ਹਾਂ । ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪਿਆਰੇ

ਕਿਸੇ ਸਿਆਣੇ ਆਖਿਆ, ਇਸ ਨੂੰ ਮੂਲ ਨਾ ਭੁੱਲ । ਕੋਈ ਦੌਲਤ ਹੈ ਨਹੀਂ; ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦੇ ਤੁੱਲ । ਜੁੱਸਾ ਭਰਵਾਂ ਗੱਠਵਾਂ,

ਇਕ ਬਈਏ ਨੇ ਕੱਠਿਆਂ, ਕਰ ਕੇ ਸੁੱਕਾ ਘਾ । ਬੁਣਿਆ ਅਪਣਾ ਆਲ੍ਹਣਾ, ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਚਾ । ਰੱਖਨੇ ਰਖੇ ਓਸ ਵਿਚ,

ਉਡਦੀ ਉਡਦੀ ਆਵੇ ਤਿਤਲੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਮੰਡਲਾਵੇ ਤਿਤਲੀ । ਖੰਭ ਏਸ ਦੇ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੇ, ਸੋਹਣੇ ਸੋਹਣੇ, ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ, ਕਿੱਦਾਂ, ਕਿਸੇ ਲਲਾਰੀ