Punjabi Poetry

ਕਿਓਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ ਸ਼ੇਰਾ (ਤਲਵੰਡੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇੱਕ ਮਾਈ ਦੀ ਵੇਦਨਾ) ਕਿਸ ਚੋਟੀ ‘ਤੇ ਪਰਚਣ ਲੱਗਾ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਦਿਲ

ਸੁਬਕੀਲੀਆਂ ਕੂੰਜਾਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹਾਂ ਚ ਨੱਚਾਂਗੀ ਭਰੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਥੱਲੇ ਛਣਕਦੀ ਵੰਗ ਤੋਂ ਚੋਰੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੰਗ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ।

ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ ਕੱਕੇ ਰੇਤਿਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਮਾਰੂਥੱਲ ਲਿਖਦਾ ਨੀਂ ਓਹ ਸਾਗਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਛੱਲ ਲਿਖਦਾ ਕਦੇ ਚੰਨ, ਕਦੇ ਤਾਰਿਆਂ

ਬੱਦਲੀ ਦਾ ਟੋਟਾ ਅੜੀਏ ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਮਹਿਕਾਂ ਦੀ ਕੰਨੀ ਫੜ ਲਵਾਂ ਅੜੀਏ ਜੇ ਵਿਹੜੇ ਬੀਜ’ਦਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੂਟਾ ਚੰਨ

ਔਹ ਤੇਰਾ ਸੱਜਿਆ ਦੀਵਾਨ ਵੇ (ਜੰਗਲਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਫਿਰਤੂ ਯੋਧੇ ਨੂੰ) ਔਹ ਤੇਰਾ ਸੱਜਿਆ ਦੀਵਾਨ ਵੇ ਵਿੱਚ ਵਣ ਦੇ ਸੁਹੇਂਦਾ

ਤਖ਼ਤ ਬਲੌਰੀ ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਕ ਬਾਤ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਨਸ਼ਾ ਜਿਉਂ ਅਲਸੜੇ ਦੀਆਂ ਖੇਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਉੱਡਦੀ ਹੀ ਜਾ ਰਹੀ

ਇਸ਼ਕ ਅਸਮਾਨ ਵਰਗਾ ਹੈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਿਆਰ ਪਾਵਣ ਨੂੰ ਭਲਾਂ ਕੋਈ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਓਹ ਪਰਬਤ ਭੋਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਓਹ

ਥੇਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾ ਹੁਣ ਦਸਤੀਂ ਵੈਦਗੀਆਂ ਨੇ ਨਾ ਹੀ ਜੰਗਲੀ ਪੱਤਰ ਸਾਡੇ ਖਰਲੀਂ ਪਿਸ ਜਾਂਦੇ ਹੁਣ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ

ਸੋਹਣਾ ਜਿਹਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਅੜੀਏ ਫੁਲਝੜੀਏ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਜਹਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਨੀਂ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ‘ਚ ਆਂਵਦਾ ਆਪ ਵੀ ਨਾ ਸੌਂਦਾ ਨਾਲ਼ੇ

ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੁੱਤ ਹਰਿਆਂ ਮੈਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਲੰਘਦਾ ਸਰਸਬਜ਼ ਕੰਢਿਆਂ ‘ਚੋਂ ਬਹਿੰਦਾ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵੀ ਤਾਂਘਣਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ । ਬਸ ਇੰਨਾ

ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਿੱਟੇ (ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ‘ਚ) ਨਾ ਲੱਧੀ ਨੇ ਦੁੱਲਾ ਜਾਇਆ ਪੌਣਾਂ ਦਾ ਹਮਸਾਇਆ ਨਾ ਹੀ ਕੋਰੀ ਚਾਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਮੱਖਣ ਕਿਸੇ

ਨਵ-ਰੁੱਤ ਦੀ ਟਕਸਾਲ ਉੱਡਦੀਆਂ ਪੰਜ ਕੱਕਿਆਂ ਦੀ ਓਟ ਹੇਠਾਂ ਸ਼ਿੱਦਤਾਂ ਉੱਠੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜਿੱਥੋਂ ਦੀ ਤਾੜੀ ਮਾਰ ਕੇ ਮਿੱਟੀ

ਪਿੱਪਲੀ (ਭੈਣ ਦੇ ਵਿਆਹ ‘ਤੇ) ਲੈ ਲੱਗੀ ਹੋਣ ਵਿਦਾਈ ਨੀਂ ਪੀਂਘਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਭਰ ਆਈ ਨੀਂ ਛਾਂਵਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਦਾਨ

ਧਾਗਾ ਮੇਰੇ ਦਾਜ ਦਾ ਕਿੱਕਰ ਦਾ ਸੱਕ ਉੱਬਲੇ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਮਜੀਠ ਦੀਆਂ ਇੱਕ ਚੁਟਕੀ ਸੂਹੇ ਖ਼ਾਬ ਦੀ ਨਿੱਤ ਸੁਪਨੇ ਪੀਠਦੀਆਂ

ਸ਼ੀਸ਼ਮਹਿਲ ਮੁਸਕਾਨ ਇਉਂ ਫੁਦਕਣ ਲਗਦੀ ਜਿੰਦ ਸਾਡੀ ਤੇਰੀ ਸ਼ੀਸ਼ਮਹਿਲ ਮੁਸਕਾਨ ਉੱਤੇ ਉੱਡੇ ਕਾਗ ਜਿਉਂ ਤੂਤਾਂ ਘੋਨਿਆਂ ਤੋਂ ਚਿੜੀ ਜ਼ਾਤ ਖੇਡੇ

ਕੱਕਾ ਚਾਨਣ ਲਗਰੇ ਕੱਚੀਏ, ਲਾਲ ਕਰੂੰਬਲ ਗੰਦਲੇ ਸੌਂਫ਼ ਦੀਏ ਤੇਰਾ ਸੁਹਜ ਕਰੇਂਦਾ ਖ਼ਲਕਤ ‘ਤੇ ਸਰਦਾਰੀ ਤੇਰੀ ਚੁੰਨੀ ‘ਤੇ ਇਉਂ ਲਾਲ

ਸੋਨ-ਫੁੱਲੀਆਂ ਕਾਤਰਾਂ ਇਸ਼ਕ ਨੂੰ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਰਦਾਨ ਹੈ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਲੁੱਟਾ ਕੇ ਵੀ ਸੁਲਤਾਨ ਹੈਂ ਇਹ ਪਰਬਤਾਂ ‘ਤੇ

ਰੁਮਕਿਆਂ ਦੀ ਲਿੱਪੀ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਨਕਸ਼ਿਆਂ ‘ਤੇ ਪੌਣਾਂ ਦਾ ਹੈ ਚੰਦੋਆ ਬੜਾ ਲਾਮਿਸਾਲ ਹੁੰਦੈ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਵੀ ਨੜੋਆ ਸਾਹਾਂ ‘ਚ

ਪੰਜਾਬੀ ਤੂੰ ਸ਼ੱਕਰ ਵਾਂਗੂੰ ਲਗਦੀ ਏਂ ਜਦ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਰਦੀ ਏਂ ਤੂੰ ਛਿੰਝਾਂ, ਘੋਲ, ਅਖਾੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਈ ਪੱਬਾਂ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੀ

ਜੋ ਰੇਤੇ ‘ਚ ਰਚ ਗਏ ਜੋ ਰੇਤੇ ‘ਚ ਰਚ ਗਏ ਨੇ ਹੱਡਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਜੋ ਬਣ ਗਏ ਵਰੋਲੇ ਗੁਲਾਬੀ ਜਏ

ਕੁੜੀਆਂ ਕੇਸ ਵਾਹੁੰਦੀਆਂ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ ਵਡੇਰਾ ਹੈ, ਗੁਰਾਂ ਤੋਂ ਕਾਹਦਾ ਪਰਦਾ ਹੈ ਕੁੜੀਆਂ ਕੇਸ ਵਾਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ, ਸੂਰਜ ਧੁੱਪਾਂ ਕਰਦਾ