Punjabi Poetry

ਅਰਦਾਸ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗਰ ਨੰਗੇ ਹੋ ਹੋ ਇੱਕ ਅੰਗੇ, ਇੱਕ ਰੰਗੇ ਹੋ ਹੋ ਪਾਵਨ ਜਮਨਾ, ਗੰਗੇ ਹੋ ਹੋ ਰਾਵੀ, ਝਨਾਂ ਤਰੰਗੇ

ਡੰਗ ਕਥਾ ਇਹ ਰੋਜ਼ੇ-ਅੱਵਲ ਤੋਂ ਅੱਗ ਜਿਹਾ ਇਹ ਰੋਜ਼ੇ-ਅੱਵਲ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਨਕ-ਮੁੰਡੀ ਡੰਗੀ ਸੀ ਈਸਾ ਦੀ ਰਚੀ ਕਹਾਣੀ

ਆਤਣ ਦੀ ਸਰਦਾਰ (ਹੀਰ ਦੇ ਨਾਮ) ਆਤਣ ਦੀ ਸਰਦਾਰ, ਚੂਚਕ ਦੀ ਜਾਈ ਪੱਤਣ ‘ਤੇ ਪੀਂਘਾਂ, ਝਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁਬਕੀ ਦਹਾੜਨ ਬਾਘ,

ਤਾਰਿਆਂ ਹੇਠ ਉਤਾਰਾ ਘਾਹ ਫੂਸ ਦੇ ਰੋਟ ਸੀ ਥੱਪਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਅਵਤਾਰਾਂ ਕਾਨਿਆਂ ਨੇ ਸੀ ਮਹਿਲ ਕਹਾਉਣਾ ਸ੍ਰੀ ਸਾਹਿਬ ਤਲਵਾਰਾਂ

ਮਰੂਏ ਵਰਗਾ ਕੁਝ (ਔਰਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਜੰਗਲੀ ਤੰਦਾਂ ਨੂੰ) ਸਦਾ ਕੰਮ ‘ਚ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਲਚਕਦਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ‘ਤੇ ਬੜੀ ਦੂਰ

ਪੰਜਾਬ ਏਸ ਪੰਜਾਬੇ ਪਾਣੀ ਆਇਆ ਧਰਤ ਪਈ ਸ਼ਰਮਾਏ ਰਸ-ਤਰਿਔਤ ਫਿਰੀ ਸਭ ਥਾਂਈਂ ਸਭ ਨੱਗਰ ਹਰਿਆਏ । ਏਸ ਪੰਜਾਬੇ ਅੱਖਰ ਫਲ਼ਿਆ

ਚਮ ਚਮ ਕਰਦੀ ਰੇਤ ਇਕ ਟੱਕ ਤੇ ਅਨਿਮੇਖ ਲਗਾ ਕੇ ਟੇਕ, ਰਿਹਾ ਮੈਂ ਦੇਖ ਕੋਈ ਕਦ ਆਵੇ ਪਾਰੋਂ ਦੇਸ਼ ਵੇ

ਕਿਰਪਾਨ ਕੇ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਪੰਗਤ ਟੱਕਰੀ, ਠੇਡੇ ਨੂੰ ਢੋਹੀ ਮਿਲ ਗਈ ਤਵੀਆਂ ਨੇ ਰੂਹਾਂ ਫੂਕੀਆਂ, ਦਰਸਨ ਹੋਏ ਕਿਰਪਾਨ ਕੇ ਸਤਿਗੁਰ

ਔਰਤ – ਕਾਸ਼ਨੀ ਜਾਦੂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਤਲਾਬਾਂ ਦੀ ਜਾਈ ਜੋ ਸਾਵੀ ਸਲਤਨਤ ‘ਚ ਭਟਕਣ ਸੀ ਆਈ ਜੋ ਮਹਿਕ

ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਬੁੰਗਾ ਭਾਂਵੇਂ ਸੱਚ ਬੋਲੇਂ, ਭਾਂਵੇਂ ਝੂਠ ਆਖੇਂ ਲੱਖ ਰਚਦਾ ਵੱਡੇ ਢੌਂਗ ਹੋਵੇਂ ਤੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਸੋਹਣਿਆ ਨੱਢਿਆ ਵੇ ਕੱਚੇ

ਸੂਰਜ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਬੱਦਲੀ ਧੁੱਪਾਂ ਰੋਕ ਵੀ ਲੈਂਦੀ ਏ ਉਹ ਚਾਨਣ ਦੇ ਫੰਭਿਆਂ ਤਾਂਈਂ ਸੋਖ਼ ਵੀ ਲੈਂਦੀ ਏ ਪਰ

ਜੋੜ-ਮੇਲਾ-2 ਜਿਹੜੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਛੱਤ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਚੰਨ ਦਾ ਚਾਨਣ ਹੀ

ਜੋੜ-ਮੇਲਾ-1 ਜਿਹੜੇ ਨੀਲੇ ਅੰਬਰ ਹੇਠਾਂ ਤੂੰ ਤੁਰਦੀ ਏਂ, ਓਹਨਾਂ ਹੀ ਨੀਲੱਤਣਾਂ ਥੱਲੇ ਮੈਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ । ਓਹੀ ਭੂਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ

ਲੈਦੇ ਵੇ ਲੈਦੇ ਵੀਰਾ ਲੈਦੇ ਵੇ ਲੈਦੇ ਵੀਰਾ ਪੁੰਨਿਆ ਦਾ ਚੰਨ ਸਾਨੂੰ ਅਸਾਂ ਉੱਡ ਜਾਣਾ ਪਰਦੇਸ ਵੇ ਕੁੜੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ

ਮਿਸ਼ਰੀ ਦੇ ਕੁੱਜੇ ਵਣ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ, ਫੁੱਲ ਕਬੂਦੀ ਵਕਤ ਨੂੰ ਰੰਗਤ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਦੂਧੀ ਟਾਹਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਜਦ ਵੀ ਪੋਟੇ

ਆਜ਼ਾਦ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਾਲ ਭੂਸਲੇ ਵਣਾਂ ‘ਤੇ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀ ਕਿਸੇ ਭਰਮ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸਾਇਆਦਾਰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਥੱਲੇ ਚੁੰਗੀਆਂ ਭਰਦੀ ਹਰਨੀ