Harmanjeet Singh

ਪੰਜਾਬ ਏਸ ਪੰਜਾਬੇ ਪਾਣੀ ਆਇਆ ਧਰਤ ਪਈ ਸ਼ਰਮਾਏ ਰਸ-ਤਰਿਔਤ ਫਿਰੀ ਸਭ ਥਾਂਈਂ ਸਭ ਨੱਗਰ ਹਰਿਆਏ । ਏਸ ਪੰਜਾਬੇ ਅੱਖਰ ਫਲ਼ਿਆ

ਚਮ ਚਮ ਕਰਦੀ ਰੇਤ ਇਕ ਟੱਕ ਤੇ ਅਨਿਮੇਖ ਲਗਾ ਕੇ ਟੇਕ, ਰਿਹਾ ਮੈਂ ਦੇਖ ਕੋਈ ਕਦ ਆਵੇ ਪਾਰੋਂ ਦੇਸ਼ ਵੇ

ਕਿਰਪਾਨ ਕੇ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਪੰਗਤ ਟੱਕਰੀ, ਠੇਡੇ ਨੂੰ ਢੋਹੀ ਮਿਲ ਗਈ ਤਵੀਆਂ ਨੇ ਰੂਹਾਂ ਫੂਕੀਆਂ, ਦਰਸਨ ਹੋਏ ਕਿਰਪਾਨ ਕੇ ਸਤਿਗੁਰ

ਔਰਤ – ਕਾਸ਼ਨੀ ਜਾਦੂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਤਲਾਬਾਂ ਦੀ ਜਾਈ ਜੋ ਸਾਵੀ ਸਲਤਨਤ ‘ਚ ਭਟਕਣ ਸੀ ਆਈ ਜੋ ਮਹਿਕ

ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਬੁੰਗਾ ਭਾਂਵੇਂ ਸੱਚ ਬੋਲੇਂ, ਭਾਂਵੇਂ ਝੂਠ ਆਖੇਂ ਲੱਖ ਰਚਦਾ ਵੱਡੇ ਢੌਂਗ ਹੋਵੇਂ ਤੇਰੀ ਹਾਜਰੀ ਸੋਹਣਿਆ ਨੱਢਿਆ ਵੇ ਕੱਚੇ

ਸੂਰਜ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਬੱਦਲੀ ਧੁੱਪਾਂ ਰੋਕ ਵੀ ਲੈਂਦੀ ਏ ਉਹ ਚਾਨਣ ਦੇ ਫੰਭਿਆਂ ਤਾਂਈਂ ਸੋਖ਼ ਵੀ ਲੈਂਦੀ ਏ ਪਰ

ਜੋੜ-ਮੇਲਾ-2 ਜਿਹੜੇ ਚੰਨ ਨੂੰ ਮੈਂ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਛੱਤ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਚੰਨ ਦਾ ਚਾਨਣ ਹੀ

ਜੋੜ-ਮੇਲਾ-1 ਜਿਹੜੇ ਨੀਲੇ ਅੰਬਰ ਹੇਠਾਂ ਤੂੰ ਤੁਰਦੀ ਏਂ, ਓਹਨਾਂ ਹੀ ਨੀਲੱਤਣਾਂ ਥੱਲੇ ਮੈਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ । ਓਹੀ ਭੂਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ

ਲੈਦੇ ਵੇ ਲੈਦੇ ਵੀਰਾ ਲੈਦੇ ਵੇ ਲੈਦੇ ਵੀਰਾ ਪੁੰਨਿਆ ਦਾ ਚੰਨ ਸਾਨੂੰ ਅਸਾਂ ਉੱਡ ਜਾਣਾ ਪਰਦੇਸ ਵੇ ਕੁੜੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ

ਮਿਸ਼ਰੀ ਦੇ ਕੁੱਜੇ ਵਣ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ, ਫੁੱਲ ਕਬੂਦੀ ਵਕਤ ਨੂੰ ਰੰਗਤ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਦੂਧੀ ਟਾਹਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ਼ ਜਦ ਵੀ ਪੋਟੇ

ਆਜ਼ਾਦ ਕਿਤਾਬਾਂ ਲਾਲ ਭੂਸਲੇ ਵਣਾਂ ‘ਤੇ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀ ਕਿਸੇ ਭਰਮ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਸਾਇਆਦਾਰ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਥੱਲੇ ਚੁੰਗੀਆਂ ਭਰਦੀ ਹਰਨੀ

ਕਿਓਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦਾ ਸ਼ੇਰਾ (ਤਲਵੰਡੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇੱਕ ਮਾਈ ਦੀ ਵੇਦਨਾ) ਕਿਸ ਚੋਟੀ ‘ਤੇ ਪਰਚਣ ਲੱਗਾ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਦਿਲ

ਸੁਬਕੀਲੀਆਂ ਕੂੰਜਾਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹਾਂ ਚ ਨੱਚਾਂਗੀ ਭਰੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਥੱਲੇ ਛਣਕਦੀ ਵੰਗ ਤੋਂ ਚੋਰੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੰਗ ਤੋਂ ਚੋਰੀ ।

ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ ਕੱਕੇ ਰੇਤਿਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ, ਮਾਰੂਥੱਲ ਲਿਖਦਾ ਨੀਂ ਓਹ ਸਾਗਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਛੱਲ ਲਿਖਦਾ ਕਦੇ ਚੰਨ, ਕਦੇ ਤਾਰਿਆਂ

ਬੱਦਲੀ ਦਾ ਟੋਟਾ ਅੜੀਏ ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਮਹਿਕਾਂ ਦੀ ਕੰਨੀ ਫੜ ਲਵਾਂ ਅੜੀਏ ਜੇ ਵਿਹੜੇ ਬੀਜ’ਦਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬੂਟਾ ਚੰਨ

ਔਹ ਤੇਰਾ ਸੱਜਿਆ ਦੀਵਾਨ ਵੇ (ਜੰਗਲਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਫਿਰਤੂ ਯੋਧੇ ਨੂੰ) ਔਹ ਤੇਰਾ ਸੱਜਿਆ ਦੀਵਾਨ ਵੇ ਵਿੱਚ ਵਣ ਦੇ ਸੁਹੇਂਦਾ

ਤਖ਼ਤ ਬਲੌਰੀ ਤੇਰੀ ਹਰ ਇੱਕ ਬਾਤ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਨਸ਼ਾ ਜਿਉਂ ਅਲਸੜੇ ਦੀਆਂ ਖੇਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਉੱਡਦੀ ਹੀ ਜਾ ਰਹੀ

ਇਸ਼ਕ ਅਸਮਾਨ ਵਰਗਾ ਹੈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਪਿਆਰ ਪਾਵਣ ਨੂੰ ਭਲਾਂ ਕੋਈ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਓਹ ਪਰਬਤ ਭੋਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਓਹ

ਥੇਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾ ਹੁਣ ਦਸਤੀਂ ਵੈਦਗੀਆਂ ਨੇ ਨਾ ਹੀ ਜੰਗਲੀ ਪੱਤਰ ਸਾਡੇ ਖਰਲੀਂ ਪਿਸ ਜਾਂਦੇ ਹੁਣ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ

ਸੋਹਣਾ ਜਿਹਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਅੜੀਏ ਫੁਲਝੜੀਏ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਜਹਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਨੀਂ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ‘ਚ ਆਂਵਦਾ ਆਪ ਵੀ ਨਾ ਸੌਂਦਾ ਨਾਲ਼ੇ